John Major

Po wyborach Major na zwięźle pozostał Liderem Opozycji. Nowe wybory na lidera partii do wnętrza czerwcu 1997 r. wygrał William Hague. Major pozostał deputowanym aż do 2001 r., gdy zrezygnował spośród ubiegania się o reelekcję. W 1999 został odznaczony Order Kawalerów Honoru. 23 kwietnia 2005 r. został kawalerem Orderu Podwiązki. Odmówił przyjęcia dożywotniego tytułu parowskiego.

Major był zawżdy zapalonym krykiecistą także na emeryturze poświęcił bez liku uwagi swojej pasji. Do 2002 r. był prezydentem Surrey County Cricket Club. Od 1998 r. jest członkiem Carlyle Group’s European Advisory Board, w środku maju 2001 r. został przewodniczącym Carlyle Europe. Z tego stanowiska zrezygnował do wnętrza sierpniu 2004 r. W marcu 2001 r. wygłosił mowę pogrzebową do wnętrza opactwie westminsterskim na rzecz słynnego krykiecisty, lorda Cowdreya. W 2005 r. został wybrany aż do komitetu Marylebone Cricket Club.

Po śmierci księżnej Diany wewnątrz 1997 r. został specjalnym opiekunem książąt Williama również Harryego, odpowiedzialnym zbyt sprawy prawne również administracyjne.

John Major KG (ur. 29 marca 1943 w środku Carshalton w środku hrabstwie Surrey), brytyjski polityk, członek rządu do wnętrza trzecim rządzie Margaret Thatcher, prowadzący Partii Konserwatywnej oraz prezes rady ministrów Wielkiej Brytanii do wnętrza latach 1990-1997. Na pora jego urzędowania przypada ostateczność zimnej wojny dodatkowo dyskusje dotyczące stopnia integracji Wielkiej Brytanii spośród Unią Europejską , które doprowadziły aż do podziałów w granicach konserwatystów. Stanowisko premiera utracił po największej od momentu 1832 r. wyborczej porażce Partii Konserwatywnej.

• 1943-1979: John Major
• 1979-1987: John Major, Esq, MP
• 1987-1999: Wielce Czcigodny John Major, MP, PC
• 1999-2001: Wielce Czcigodny John Major, CH, MP, PC
• 2001-2005: Wielce Czcigodny John Major, CH, PC
• 2005 – : Wielce Czcigodny sir John Major, KG, CH, PC

• Autobiography, Harper Collins, Londyn, 1999, ISBN 0-00-257004-1
• More Than A Game: The Story of Cricket’s Early Years, Harper Collins, Londyn, 2007, ISBN 978-0-00-718364-7

Przyszły prezes rady ministrów urodził się wewnątrz 1943 r. do wnętrza St Helier Hospital wewnątrz Carshalton. Jest synem Toma Pscala Huberta Majora-Balla. Ochrzczono go wobec imionami John Roy, pomimo tego do wnętrza akcie urodzenia pozostało resztkami sił zupa imię. Jednakże niestary Major aż aż do początku lat 80. używał imienia Roy. Wykształcenie odebrał w środku szkole podstawowej wewnątrz Cheam Common plus wewnątrz Rutlish Grammar School do wnętrza Merton (po 1954 r.). W latach 50. upadła inicjatywa ojca związana spośród dekoracjami ogrodowymi, co zmusiło rodzinę aż do przeprowadzenia się aż do Brixton do wnętrza 1955 r. W 1956 r. zobaczył po razu jednego najważniejszy debatę w środku Izbie Gmin.

Major opuścił szkołę do wnętrza 1959 r. Starał się o posadę konduktora wewnątrz autobusach, mimo to jego wniosek zostało odrzucone. Dostał zaledwie pracę urzędnika wewnątrz biurze maklerskim Pratt & Sons. Szybko mimo to zwolnił się spośród tej pracy także łącznie spośród bratem Terrym pomogał ojcu wewnątrz jego interesach. W tym czasie wstąpił aż do Młodych Konserwatystów.

Po kilku latach bez zatrudnienia rozpoczął do wnętrza 1963 r. pracę wewnątrz London Electicity Board. Rozpoczął też korespondencyjny warsztaty bankowości. W maju 1965 r. rozpoczął pracę do wnętrza Standard Chartered Bank.

Początek rządów Majora przypadł na miesiączkowanie kryzysu wewnątrz Zatoce Perskiej, gdy irackie wojska Saddama Husajna zajęły Kuwejt. Podczas wojny odegrał ważną rolę do wnętrza przekonaniu prezydenta Wuj Sam George’a Busha aż do utworzenia stref zakazu lotów do wnętrza celu ochrony Kurdów także Szyitów.

Podczas pierwszego roku rządów Majora nastąpił dekoniunktura ekonomiczny Wielkiej Brytanii. W nadchodzących wyborach 1992 r. partii rządzącej negacja logiczna dawano wielkich szans na reelekcję. Pewnym kandydatem na przyszłego premiera był Lider Opozycji Neil Kinnock. Major prowadził kampanię wyborczą na ulicach, nieraz przemawiając spośród przenośnych platform (tzw. soapbox). Te działania zyskały na rzecz konserwatystów sporo poparcia plus przyczyniły się aż do nieoczekiwanego zwycięstwa Partii Konserwatywnej, jak bądź wyższość wewnątrz parlamencie stopniała aż do 21 głosów.

Niedługo po wyborach, 16 września 1992 r., doszło aż do tzw. Czarnej Środy, gdy owo w środku wyniku ataków spekulanckich także podwyższeniu stóp procentowych przywództwo Majora zobligowany był znieść funta szterlinga spośród systemu ERM. Spowodowało owo destabilizacja ekonomiczny, zanik wielu przedsiębiorstw i załamanie się rynku mieszkaniowego. W tej sytuacji Major rozważał swoją dymisję, aż do której wreszcie negacja logiczna doszło.

Po kilku miesiącach położenie gospodarcza poprawiła się, pomimo tego w takim razie uwagę opinii publicznej przyciągnął kontrowersja który rozgorzał w obrębie Partii Konserwatywnej na kwestia integracji europejskiej. Aminozje wystąpiły na tle sporu o ratyfikację traktatu spośród Maastricht spośród 1992 r. Wywołał gorsza połowa krytykę w środku partii również wewnątrz rządzie. Ratyfikację poparła laburzystowska opozycja, jednakże krytykowała poszczególne fragmenty traktatu. “Zbuntowało” się też 23 konserwatywnych deputowanych (tzw. “Maastricht Rebels”), co spowodowało, iż przywództwo utracił niepodobna do wnętrza Izbie Gmin plus rozprawa naukowa negacja logiczna został ratyfikowany. 23 lipca 1993 r. Major zarządał głosowania powyżej głosowanie zaufania na rzecz swojego gabinetu. Uzyskał je większością 40 głosów. 2 sierpnia nareszcie Wielka Brytania ratyfikowała traktat.

Lata 1992-1993 dotychczasowy okresem licznych skandali obyczajowych w środku Partii Konserwatywnej, które uprzedni od czasu razu nagłaśniane wskroś tabloidy. David Mellor, Dvid Ashby, lord Caithness, Alan Amos, Tim Yeo plus Michael Brown byli zamieszani w środku skandale seksualne. Graham Riddick, David Tredinnick, Tim Smith także Neil Hamilton byli oskarżeni o podjęcie łapówek odkąd biznesmena Mohameda Al Fayeda. Spowodowało to, iż na konferencji Partii Konserwatywnej do wnętrza 1993 r. Major zainicjował politykę “Powrotu aż do korzeni” (Back owo Basics), oznacza to aż do tradycyjnych rodzinnych wartości. Kampania ta negacja logiczna przyniosła ale żadnych rezultatów także została zaniechana.

Niedługo po objęciu urzędu premiera Major nawiązał ustalenia spośród Tymczasową IRA. We wrześniu 1994 r. IRA ogłosiła odroczenie broni, które przetrwało aż do lutego 1996 r.

22 lipca 1995 r. liczny do wnętrza Partii Konserwatywnej osiągnęły taki stopień, iż Major podał się aż do dymisji również zapowiedział własny początek w środku wyborach na lidera. Przeciwko niemu wystartował członek rządu ds. Walii John Redwood. Major wygrał te wybory uzyskują 218 głosów w obliczu 89 oddanych na Redwooda. Wygrane wybory negacja logiczna poprawiły mimo to pozycji Majora w środku Partii Konserwatywnej. W grudniu 1996 r. przywództwo utracił nie można wewnątrz Izbie Gmin. 17 marca 1997 r. zarządził wybory aż do Izby Gmin. Miał nadzieję, iż spotęgowanie ekonomiczny poprawi notowania jego partii.

Wybory 1997 r. zakończyły się największą klęską konserwatystów po 1832 r. W nowym parlamencie Partia Konserwatywna uzyskała 165 miejsc. Przewaga zwycięskiej Partii Pracy wynosiła 179 głosów. Major wygrał do wnętrza swoim okręgu wyborczym przewagą 18 140 głosów. 2 maja oficjalnie przekazał pieczęcie premiera królowej Elżbiecie. Królowa powołała na premiera lidera laburzystów, Tony’ego Blaira.

3 października 1970 r. poślubił Normę Johnson (ur. 12 lutego 1942), córkę Normana Wagstaffa dodatkowo Edith Johnson. Norma była nauczycielką oraz członkinią Młodych Konserwatystów. Mają łącznie para dzieci – syna Jamesa (ur. 1975) także córkę Elizabeth. Małżonkowie mieszkają pod ręką Weybourne wewnątrz północnym Norfolk.

W 1964 r. Major wystartował wewnątrz wyborach aż do rady Lambeth Borough także wybory te nieoczekiwanie wygrał. W radzie był przewodniczącym komisji budownictwa, odpowiadajac zbytnio budowę sieci osiedli mieszkaniowych. W maju 1971 r. przegrał wybory dodatkowo utracił obszar do wnętrza radzie. W 1974 r. podjął próbę dostania się aż do Izby Gmin do wnętrza okręgu St Pancras North. Okręg ów był mimo to tradycyjnie laburzystowski oraz Major wybory te przegrał. W listopadzie 1976 r. został wybrany na wskroś terenowy jednostka Partii Konserwatywnej wewnątrz Huntingdonshire jak aspirant do wnętrza tym okręgu do wnętrza najbliższych wyborach. Wybory te odbyły się w środku 1979 r. oraz zapewniły Majorowi obszar w środku parlamencie.

Okręg Majora został zlikwidowany wewnątrz 1983 r. Major wystartował więc w środku okręgu Huntingdon także od nowa wygrał wybory. Wygrywał podobnie wewnątrz latach 1987, 1992 również 1997. Wybory 1992 r. wygrał spośród rekordową przewagą 36 230 głosów.

W 1981 r. został parlamentarnym prywatnym sekretarzem, tudzież do wnętrza 1983 r. asystentem whipa. W 1985 r. został podsekretarzem stanu do wnętrza ministerstwie zabezpieczenia socjalnego. W 1986 r. został ministrem stanu wewnątrz tym departamencie. Po wyborach 1987 r. został członkiem gabinetu jak najważniejszy asystent skarbu. 24 lipca 1989 r. został ministrem spraw zagranicznych. Na tym stanowisku pozostał ledwie wskroś 3 miesiące, obejmując z kolei urząd Kanclerza Skarbu. Major przedstawił wstępny projekt ostatnim tchem jednego budżetu (była owo równolegle pierwsza przesył telewizyjna tego wydarzenia).

Po rezygnacji urzędującej szef rządu Margaret Thatcher do wnętrza wyborach na lidera konserwatystów wewnątrz 1990 r. Major został jednym spośród kandydatów do wnętrza drugiej turze głosowań. Jego kontrkandydatami byli Michael Heseltine oraz Douglas Hurd. 27 listopada obyło się głosowanie, które wygrał Major uzyskując 185 głosów. Następnego dnia różny przywódca Partii Konserwatywnej udał się aż do Pałacu Buckingham, dokąd władczyni Elżbieta II powołała go na premiera Wielkiej Brytanii.